NAWIĄZANIE STOSUNKÓW

wrzesień 1988, Warszawa-Bruksela
Nawiązanie stosunków dyplomatycznych między Polską i Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG). Jeszcze w trakcie trwania zimnej wojny Polska rozpoczęła negocjacje w sprawie umowy o handlu i współpracy gospodarczej z EWG.

początek zmian ustrojowo-gospodarczych w Polsce

14-15 lipca 1989, Paryż
Najbardziej uprzemysłowione państwa świata postanowiły wesprzeć Polskę i Węgry w reformach gospodarczych i ustrojowych. W następstwie tej decyzji powstał program PHARE, którego koordynacją zajęła się Komisja Wspólnot Europejskich.

lipiec 1989, Bruksela
Polska otworzyła swoje Przedstawicielstwo przy Wspólnotach Europejskich. Pierwszym reprezentantem rządu polskiego przy EWG w randze ambasadora został Jan Kułakowski.

24 sierpnia 1989 - 4 stycznia 1991
Gabinet Premiera Tadeusza Mazowieckiego

19 września 1989, Warszawa
Polska i Wspólnoty Europejskie podpisały umowę w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej.

STOWARZYSZENIE

25 maja 1990, Bruksela
Polska złożyła oficjalny wniosek o stowarzyszenie ze Wspólnotami Europejskimi. Negocjacje w sprawie stowarzyszenia rozpoczęły się w grudniu 1990 roku. Celem polskich negocjatorów było, poza wynegocjowaniem korzystnych warunków stowarzyszenia, przeforsowanie zapisu stwierdzającego, że stowarzyszenie jest pierwszym krokiem w kierunku członkostwa Polski we Wspólnotach.

10 września 1990, Warszawa
Komisja Wspólnot Europejskich powołała swojego przedstawiciela w randze ambasadora, a następnie utworzyła swoje Przedstawicielstwo w Polsce.

4 stycznia 1991 - 6 grudnia 1991
Gabinet Premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego

26 stycznia 1991, Warszawa
Rada Ministrów RP uchwałą 11/91 powołała w Urzędzie Rady Ministrów (URM) Pełnomocnika Rządu do Spraw Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej. Nominowanemu na to stanowisko Jackowi Saryusz-Wolskiemu, podsekretarzowi stanu w Urzędzie Rady Ministrów, powierzono zadania harmonizacji i koordynowania procesów adaptacyjnych i integracyjnych Polski ze Wspólnotami Europejskimi oraz koordynowania procesu pozyskiwania i wykorzystywania pomocy zagranicznej dla Polski.

2-4 kwietnia 1991, Bruksela
Wizyta Prezydenta RP Lecha Wałęsy w Komisji Wspólnot Europejskich;

6 grudnia 1991 - 5 czerwca 1992
Gabinet Premiera Jana Olszewskiego

16 grudnia 1991, Bruksela
Został podpisany Układ europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony. Ratyfikacja układu przez państwa członkowskie Wspólnot zbiegła się w czasie z ratyfikacją wynegocjowanego w Maastricht Traktatu o Unii Europejskiej, powodując opóźnienia we wdrożeniu Układu europejskiego.

1 marca 1992, Warszawa - Bruksela
Weszła w życie, na mocy uproszczonej procedury ratyfikacyjnej, pierwsza część Układu europejskiego dotycząca współpracy handlowej, zwana umową przejściową. Tej części nie musiały ratyfikować poszczególne państwa członkowskie, ponieważ kompetencje w zakresie polityki handlowej miała EWG.

11 lipca 1992 - 26 października 1993
Gabinet Premier Hanny Suchockiej

11-12 grudnia 1992, Edynburg
Rada Europejska postanowiła rozpatrzyć kwestię ewentualnego przystąpienia państw Grupy Wyszehradzkiej do Wspólnot Europejskich podczas najbliższego szczytu Rady w Kopenhadze w czerwcu 1993 roku.

29 stycznia 1993, Warszawa
Rada Ministrów przyjęła w związku z ratyfikacją układu stowarzyszeniowego "Program działań dostosowujących polską gospodarkę i system prawny do wymagań Układu europejskiego". Program uwzględniał priorytety wynikające z układu stowarzyszeniowego, lecz również potrzebę transpozycji części dorobku prawnego Wspólnot istotną z punktu widzenia integracji Polski z rynkiem wewnętrznym Wspólnot.

21-22 czerwca 1993, Kopenhaga
Rada Europejska uzgodniła, choć bez podawania ram czasowych, że przystąpienie państw z Europy Środkowej i Wschodniej do Unii Europejskiej jest także celem Unii, którego realizacja będzie uzależniona od spełnienia przez te państwa określonych kryteriów politycznych i ekonomicznych. Kryteria te, zwane kopenhaskimi, obejmowały: stabilność instytucji gwarantujących demokrację, rządy prawa, poszanowanie praw człowieka i ochronę mniejszości narodowych, istnienie gospodarki rynkowej, zdolność do sprostania konkurencji i siłom rynkowym w Unii Europejskiej, zdolność do przyjęcia obowiązków wynikających z członkostwa, w tym założeń unii politycznej, oraz gospodarczej i walutowej.

26 października 1993 - 6 marca 1995
Gabinet Premiera Waldemara Pawlaka

1 lutego 1994, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła uchwałę nr 4/94 w sprawie wejścia w życie Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi. Układ europejski zaczął obowiązywać w całości.

OKRES PRZEDAKCESYJNY

29 marca 1994, Warszawa
Rada Ministrów RP upoważniła Premiera do złożenia wniosku o członkostwo Polski w Unii Europejskiej.

29 marca 1994, Warszawa
Zgodnie z uchwałą Rady Ministrów 16/94 wprowadzono dodatkowe wymogi postępowania z rządowymi projektami aktów prawnych ze względu na konieczność spełniania kryterium zgodności z prawem wspólnotowym. Ocenę zgodności projektów aktów prawnych powierzono Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej.

7 kwietnia 1994, Warszawa
Sejm RP jednomyślnie zaakceptował informację rządu na temat planowanego złożenia wniosku o członkostwo Polski w Unii Europejskiej.

8 kwietnia 1994, Ateny
Minister Spraw Zagranicznych Andrzej Olechowski złożył na ręce przedstawiciela prezydencji greckiej wniosek o członkostwo Polski w Unii Europejskiej.

19-21 maja 1994, Warszawa
Przewodniczący Komisji Europejskiej Jacques Delors przebywał z pierwszą oficjalną wizytą w Polsce.

8-10 grudnia 1994, Essen
Rada Europejska przyjęła strategię przygotowania państw z Europy Środkowej i Wschodniej do członkostwa w Unii Europejskiej, zwaną strategią przedczłonkowską. Strategia przedakcesyjna z Essen stanowiła rozwinięcie decyzji Rady Europejskiej z Kopenhagi z 1993 roku i skonkretyzowała działania mające na celu członkostwo państw z Europy Środkowej i Wschodniej w Unii Europejskiej. W dniu 10 grudnia po raz pierwszy odbyło się przy tej okazji spotkanie szefów państw i rządów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw ubiegających się o członkostwo w Unii.

7 marca 1995 - 7 lutego 1996
Gabinet Premiera Józefa Oleksego

26-27 czerwca 1995, Cannes
Rada Europejska przyjęła Białą księgę w sprawie przygotowania krajów stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej do integracji z jednolitym rynkiem Unii Europejskiej.

14 listopada 1995, Warszawa
W odpowiedzi na Białą księgę, Rada Ministrów RP przyjęła uchwałę 133/95, która zobowiązywała Pełnomocnika Rządu do Spraw Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej do opracowania i nadzorowania realizacji programu dostosowania prawa polskiego do wymogów rynku wewnętrznego UE. W dniu 15 października 1996 roku realizacja tego zobowiązania została przekazana Sekretarzowi Komitetu Integracji Europejskiej.

15-16 grudnia 1995, Madryt
Rada Europejska zleciła Komisji Europejskiej sporządzenie opinii o kandydatach i przygotowanie całościowego raportu o skutkach rozszerzenia dla Unii Europejskiej. Podjęto decyzję o rozpoczęciu negocjacji akcesyjnych z Cyprem i Maltą sześć miesięcy po zakończeniu Konferencji Międzyrządowej poświęconej reformie traktatów unijnych.

7 lutego 1996 - 31 października 1997
Gabinet Premiera Włodzimierza Cimoszewicza

14 marca 1996, Warszawa
Sejm RP podjął uchwałę w sprawie przygotowania Polski do członkostwa w Unii Europejskiej, wzywając Radę Ministrów RP do zintensyfikowania działań oraz skutecznego realizowania przekształceń prawnych i gospodarczych mających na celu przygotowanie Polski do członkostwa w Unii Europejskiej. Sejm zlecił także Radzie Ministrów przygotowanie narodowej strategii dochodzenia Polski do członkostwa w Unii.

26 kwietnia 1996, Warszawa
Komisja Europejska przekazała rządom państw stowarzyszonych państw z Europy Środkowej i Wschodniej, ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej, kwestionariusze, na podstawie których Komisja miała opracować opinie na temat złożonych wniosków o członkostwo w Unii Europejskiej.

26 lipca 1996, Warszawa-Bruksela
Polska przekazała Komisji Europejskiej odpowiedzi na kwestionariusz mające służyć jako podstawa do przygotowania Opinii o polskim wniosku o członkostwo w Unii Europejskiej.

8 sierpnia 1996, Warszawa
Mocą ustawy przyjętej przez parlament RP został powołany Komitet Integracji Europejskiej - naczelny organ administracji rządowej do spraw programowania i koordynowania polityki w sprawach związanych z integracją Polski z Unią Europejską oraz programowania i koordynowania działań dostosowawczych Polski do standardów europejskich, jak również koordynowania działań administracji państwowej w zakresie otrzymywanej pomocy zagranicznej. Inauguracyjne spotkanie Komitetu Integracji Europejskiej odbyło się w dniu 12 listopada 1996 roku.

2 października 1996, Warszawa
Prezes Rady Ministrów na mocy rozporządzenia nadał statut Urzędowi Komitetu Integracji Europejskiej (UKIE). Urząd rozpoczął działalność w dniu 10 października. Kierownictwo nad UKIE objęła sekretarz stanu Danuta Hübner, która została także Sekretarzem Komitetu Integracji Europejskiej. Przewodniczącym Komitetu został Prezes Rady Ministrów Włodzimierz Cimoszewicz.

15 października 1996, Warszawa
Na podstawie zarządzenia Premiera zniesiony został urząd Pełnomocnika Rządu do Spraw Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej.

28 stycznia 1997, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła Narodową Strategię Integracji, która stała się wiodącym dokumentem programowym określającym cele i zamierzenia w obszarze przystępowania Polski do Unii Europejskiej. Dokument został przygotowany przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej w odpowiedzi na uchwałę Sejmu z 14 marca 1996 roku.

15 lipca 1997, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła "Harmonogram działań dostosowujący system prawny do zaleceń Białej księgi Komisji Europejskiej w sprawie integracji Polski z jednolitym rynkiem Unii Europejskiej".

16 lipca 1997, Bruksela
Komisja Europejska przedstawiła w Parlamencie Europejskim Opinie na temat Polski i pozostałych państw z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypru ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej. Komisja rekomendowała także rozpoczęcie negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej (negocjacji akcesyjnych) z pięcioma państwami Europy Środkowej i Wschodniej (Czechami, Estonią, Polską, Słowenią i Węgrami) oraz z Cyprem. Grupa tych państw zostaje następnie określona mianem grupy 5+1 lub Grupy Luksemburskiej. Ponadto Komisja Europejska przedstawia także dwa inne dokumenty: "Agendę 2000" oraz "Rozszerzenie Unii Europejskiej - nowe wyzwania".

31 października 1997 - 19 października 2001
Gabinet Premiera Jerzego Buzka

31 października 1997, Warszawa
Nowym Przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej został Ryszard Czarnecki, który objął także kierownictwo nad Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej.

NEGOCJACJE AKCESYJNE

12-13 grudnia 1997, Luksemburg
Rada Europejska podjęła decyzję o rozpoczęciu procesu rozszerzania Unii Europejskiej o wszystkie ubiegające się o członkostwo państwa z Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypr z dniem 30 marca 1997 roku. Jednocześnie zapowiedziane zostało otwarcie dwustronnych Międzyrządowych Konferencji Międzyrządowych, na forum których toczyć się miały wkrótce negocjacje - w pierwszym rzędzie z państwami Grupy Luksemburskiej. Rada Europejska podjęła także decyzję o wprowadzeniu w życie wzmocnionej strategii przedczłonkowskiej, która oparta została na porozumieniach o Partnerstwie dla członkostwa zawieranych z każdym z państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej.

16 marca 1998, Bruksela
Rada Unii Europejskiej przyjęła dokument Partnerstwo dla Członkostwa, zawierający listę priorytetów krótko- i średniookresowych oraz aneks, w którym streszczone zostały wszystkie rekomendacje z Opinii Komisji Europejskiej na temat wniosku o członkostwo w Unii Europejskiej.

24 marca 1998, Warszawa
Rada Ministrów RP ustanowiła urząd Pełnomocnika Rządu do Spraw Negocjacji o Członkostwo Polski w Unii Europejskiej (Głównego Negocjatora). Nominację na to stanowisko, a także na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów otrzymał Jan Kułakowski. Do zadań Pełnomocnika należało przygotowywanie strategiczne i koordynowanie procesu negocjacyjnego o członkostwo Polski w UE oraz przygotowanie i negocjowanie Traktatu Akcesyjnego.

27 marca 1998, Warszawa
Prezes Rady Ministrów powołał do życia Zespół do Spraw Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Przewodniczącym Zespołu został Główny Negocjator Jan Kułakowski.

30 marca 1998, Bruksela
Został zapoczątkowany proces rozszerzania Unii Europejskiej, co miało miejsce na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej do Spraw Ogólnych (ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich Unii Europejskiej) z ministrami spraw zagranicznych państw kandydujących do członkostwa w Unii. Państwa kandydujące do członkostwa otrzymały Partnerstwa dla Członkostwa, opracowane indywidualnie dla każdego z nich.

31 marca 1998, Bruksela
Zainaugurowano obrady pierwszej sesji dwustronnych Akcesyjnych Konferencji Międzyrządowych będących forum dla rokowań akcesyjnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz państwami Grupy Luksemburskiej, w tym z Polską. Strona polska i unijna przedstawiły Oświadczenia wstępne, które otworzyły proces akcesyjny Polski. Oświadczenie Rządu RP na otwarcie negocjacji o członkostwo Polski w Unii zostało zaprezentowane przez Ministra Spraw Zagranicznych Polski Bronisława Geremka.

16 kwietnia 1998, Warszawa
Senat RP podjął uchwałę w sprawie zadań stojących przed Polską w związku z rozpoczynającymi się negocjacjami o członkostwo Polski w Unii Europejskiej. Poza pełnym poparciem procesu akcesyjnego Senat wskazał na konieczność zdynamizowania przygotowań negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej, a w szczególności potrzebę zapewnienia skutecznej koordynacji międzyresortowej w sprawach odnoszących się do integracji europejskiej. Senat podkreślił także potrzebę zintensyfikowania prac nad dostosowaniem prawa polskiego do prawa europejskiego.

23 czerwca 1998, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa w Unii Europejskiej. Dokument ten, aktualizowany co rok, wyznaczał strategię dostosowania do wymogów członkostwa w Unii Europejskiej i był odpowiedzią na Partnerstwo dla Członkostwa.

27 lipca 1998, Warszawa
Premier Jerzy Buzek przejął obowiązki Przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej, a p.o. Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej została Maria Karasińska-Fendler, podsekretarz stanu, która objęła także kierownictwo nad Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej.

4 listopada 1998, Bruksela
Komisja Europejska opublikowała pierwsze Raporty okresowe zawierające ocenę postępów państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej, w tym Polski, w dostosowywaniu się do standardów unijnych.

10 listopada 1998, Bruksela
Odbyło się drugie spotkanie przedstawicieli rządu RP oraz ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich Unii Europejskiej w ramach Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej. Delegacja polska pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Bronisława Geremka dokonała oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w trzech obszarach negocjacyjnych: "Nauka i badania", "Edukacja, kształcenie i młodzież" oraz "Małe i średnie przedsiębiorstwa". Wcześniej na sesjach roboczych w ramach Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej dokonano ustaleń, które pozwoliły na oficjalne tymczasowe zamknięcie negocjacji podczas tej sesji ministerialnej. Ostateczne zamknięcie negocjacji we wszystkich obszarach miało nastąpić na spotkaniu kończącym rokowania akcesyjne (Kopenhaga, grudzień 2002).

24-25 marca 1999, Berlin
Rada Europejska zaaprobowała dokument Komisji Europejskiej Agenda 2000, w tym zapisy finansowe dotyczące lat 2000-2006, reformy Wspólnej Polityki Rolnej oraz funduszy strukturalnych.

28 kwietnia 1999, Warszawa
Paweł Samecki został mianowany p.o. Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej i tym samym objął kierownictwo nad Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej.

4 maja 1999, Warszawa
Rada Ministrów RP zatwierdziła uaktualnioną wersję Narodowego Programu Przygotowania Polski do Członkostwa w Unii Europejskiej, przygotowaną przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej.

1 czerwca 1999, Warszawa
Jacek Saryusz-Wolski został Głównym Doradcą do Spraw Integracji Europejskiej Premiera Jerzego Buzka, obejmując stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

22 czerwca 1999, Luksemburg
Delegacja polska pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Bronisława Geremka uczestniczyła w trzecim posiedzeniu Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej na poziomie ministerialnym, doprowadzając do oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w czterech obszarach negocjacyjnych: "Telekomunikacja i technologie informacyjne", "Polityka przemysłowa", "Ochrona konsumentów i zdrowia" oraz "Statystyka".

13 października 1999, Bruksela
Komisja Europejska opublikowała kolejny Raport okresowy dotyczący postępów we wdrażaniu zobowiązań negocjacyjnych i dostosowawczych państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej. Polska ponownie znalazła się wśród kandydatów typowanych do akcesji w pierwszej kolejności.

7 grudnia 1999, Bruksela
Podczas czwartego spotkania Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej na poziomie ministerialnym, polska delegacja pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Bronisława Geremka, dokonała oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w obszarze negocjacyjnym "Unia Gospodarcza i Walutowa".

11-13 grudnia 1999, Helsinki
Na spotkaniu Rady Europejskiej zdecydowano o zaproszeniu do negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej pozostałych pięciu państw z Europy Środkowej i Wschodniej (Bułgarii, Litwy, Łotwy, Rumunii i Słowacji) oraz Malty. Grupa tych państw była następnie określana jako Grupa Helsińska. Jednocześnie Turcji przyznano status kandydata na członka w Unii Europejskiej. Delegacja polska pod przewodnictwem Premiera Jerzego Buzka uczestniczyła w dniu 11 grudnia w spotkaniu szefów państw i rządów państw członkowskich i kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej.

30 grudnia 1999, Warszawa
Premier Jerzy Buzek powołał zarządzeniem nr 99 Narodową Radę Integracji Europejskiej, która jest organem opiniodawczo-doradczym działającym przy Prezesie Rady Ministrów, Przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej.

18 lutego 2000, Warszawa
Sejm RP podjął uchwałę w prawie przygotowań do członkostwa RP w Unii Europejskiej, w której wezwał rząd do aktywniejszego działania na rzecz dostosowania polskiego systemu prawnego z prawem Unii Europejskiej i czytelnego podziału i skorelowania funkcji i kompetencji w tym procesie między Komitetem Integracji Europejskiej, Rządowym Centrum Legislacji oraz poszczególnymi resortowymi departamentami zajmującymi się harmonizacją prawa. Sejm zobowiązał także rząd do przedstawienia szacunku kosztów poniesionych przez Polskę w procesie przedakcesyjnym oraz uzyskanych korzyści, a także szacunku wysokości niezbędnych nakładów, które poniesie Polska w procesie integracji europejskiej oraz przewidywanych korzyści.

17 marca 2000, Warszawa
Na mocy zarządzenia nr 19 Prezesa Rady Ministrów powołany został Międzyresortowy Zespół do Spraw Przygotowania Szacunku Kosztów i Korzyści Wynikających z Procesu Integracji Rzeczypospolitej Polskiej z Unią Europejską, którego przewodniczącym został podsekretarz stanu w ministerstwie gospodarki. Przygotowanie raportu zawierającego syntetyczną analizę kosztów i korzyści integracji Polski z UE było zasadniczym zadaniem Zespołu. Obsługę Zespołu zapewniło ministerstwo gospodarki.

14 czerwca 2000, Luksemburg
Podczas piątego spotkania Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej na poziomie ministerialnym, strona polska reprezentowana przez delegację pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Bronisława Geremka oraz strona unijna doprowadziły do oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w dwóch obszarach negocjacyjnych: "Kontrola finansowa" oraz "Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa".

10 lipca 2000, Warszawa
Została ogłoszona deklaracja zwana Trójporozumieniem między Marszałkiem Sejmu, Marszałkiem Senatu oraz Prezesem Rady Ministrów, mówiąca o gotowości rządu i parlamentu do intensyfikacji współpracy i koordynacji działań mających na celu wdrożenie wspólnotowego dorobku prawnego. Dzięki Trójporozumieniu ustawom dostosowawczym nadano charakter priorytetowy w toku prac rządowych i parlamentarnych.

13 lipca 2000, Warszawa
W Sejmie RP na mocy uchwały powołana została Komisja Prawa Europejskiego właściwa dla rozpatrywania projektów ustaw dostosowujących polskie prawo do prawa Unii Europejskiej. W skład Komisji, której przewodniczącym został Bronisław Geremek, weszło 44 posłów reprezentujących wszystkie opcje polityczne obecne w parlamencie.

26 lipca 2000, Warszawa
Rada Ministrów RP zaakceptowała Raport w sprawie korzyści i kosztów integracji RP z Unią Europejską, który został następnie przekazany do parlamentu.

4 sierpnia 2000, Warszawa
W Senacie RP została powołana Komisja Nadzwyczajna Legislacji Europejskiej właściwa dla rozpatrywania ustaw, których celem było dostosowywanie prawa polskiego do prawa Unii Europejskiej.

8 listopada 2000, Bruksela
Komisja Europejska opublikowała kolejne Raporty okresowe o postępach państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej. W ocenie Komisji, pod względem gospodarczym, Polska uplasowana się w czołówce państw kandydujących, obok Węgier i Estonii. Jednocześnie Komisja Europejska opublikowała także dokument "Strategia rozszerzenia Unii Europejskiej", który zawierał między innymi część opisującą harmonogram prowadzenia rokowań akcesyjnych z państwami kandydującymi w 2001 roku oraz w pierwszym półroczu 2002 roku, zwaną "mapą drogową".

4 grudnia 2000, Bruksela
Podczas szóstej sesji ministerialnej w ramach Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej delegacja polska, pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Władysława Bartoszewskiego, oraz strona unijna, pod przewodnictwem przedstawiciela prezydencji UE Ministra Spraw Zagranicznych Francji Huberta Vedrine, doprowadziła do oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w dwóch obszarach negocjacyjnych: "Kultura i polityka audiowizualna" oraz "Swoboda świadczenia usług".

4 grudnia 2000, Bruksela
Rada Unii Europejskiej przyjęła "Strategię rozszerzenia Unii Europejskiej" - dokument, który usystematyzował kalendarz negocjacji akcesyjnych.

7-12 grudnia 2000, Nicea
Na szczycie Rady Europejskiej państwa członkowskie uzgodniły treść projektu Traktatu Nicejskiego, zawierającego między innymi szczegóły dotyczące zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej. W jednym z załączników do Traktatu Nicejskiego został wstępnie określony udział nowych państw członkowskich, w tym Polski, w instytucjach Unii Europejskiej. Traktat Nicejski został podpisany przez państwa członkowskie Unii Europejskiej w dniu 26 lutego 2001 roku.

14 kwietnia 2001, Warszawa
Sekretarzem Komitetu Integracji Europejskiej został sekretarz stanu Jacek Saryusz-Wolski, który przejął także kierownictwo nad Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej.

26 kwietnia 2001, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła projekt znowelizowanego Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa w Unii Europejskiej, opracowany przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej.

11-12 czerwca 2001, Luksemburg
Delegacja polska pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Władysława Bartoszewskiego uczestniczyła w siódmej ministerialnej sesji Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej, gdzie wraz z przedstawicielami państw członkowskich Unii Europejskiej pod przewodnictwem przedstawiciela prezydencji Unii Europejskiej, Ministra Spraw Zagranicznych Szwecji Anny Lindt, dokonano oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w obszarze "Polityka społeczna i zatrudnienie".

15-16 czerwca 2001, Göteborg
Rada Europejska zobowiązała się do gotowości przyjęcia nowych członków do Unii Europejskiej w 2004 roku, po spełnieniu przez nie wcześniej ustalonych kryteriów i wymogów. Oznajmiła także, że celem jest uczestniczenie państw kandydujących do członkostwa, już jako państw członkowskich Unii, w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku.

19 października 2001
Gabinet Premiera Leszka Millera

23 października 2001, Warszawa
Premier powołał Danutę Hübner na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W dniu 5 listopada została ona także powołana przez Premiera na stanowisko Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej i przejęła kierownictwo nad Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej.

23 października 2001, Warszawa
Premier odwołał Jana Kułakowskiego ze stanowiska sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz ze stanowiska Pełnomocnika Rządu do Spraw Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Jednocześnie Premier powołał Jana Truszczyńskiego na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Zgodnie z zapowiedzią Premiera oraz w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 października 2001 roku Minister Spraw Zagranicznych powierzył następnie stanowisko głównego negocjatora Janowi Truszczyńskiemu.

31 października 2001, Warszawa
Zarządzeniem nr 129 Prezes Rady Ministrów powołał nowy skład Zespołu Negocjacyjnego w Sprawie Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej, którego przewodniczącym został Jan Truszczyński.

13 listopada 2001, Bruksela
Komisja Europejska opublikowała kolejne Raporty okresowe oceniające postępy państw kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej, w tym Polski. Komisja wskazała, że przewidywane rozszerzenie Unii Europejskiej w 2004 roku powinno dokonać się o 10 państw (wszystkie negocjujące państwa poza Bułgarią i Rumunią).

15 listopada 2001, Warszawa
Rada Ministrów RP przyjęła dokument "Europejska strategia rządu", który zakładał przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku, zgodnie z kalendarzem rozszerzenia Unii Europejskiej przyjętym na szczytach Rady Europejskiej w Nicei i Goeteborgu.

11-12 grudnia 2001, Bruksela
Podczas ósmej sesji Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej na szczeblu ministerialnym z udziałem przedstawicieli polskich pod przewodnictwem Ministra do Spraw Europejskich (sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych) Danuty Hübner oraz przedstawicieli państw członkowskich Unii Europejskiej pod przewodnictwem przedstawiciela prezydencji Unii Europejskiej Sekretarza Stanu do Spraw Europejskich w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Belgii Annemie Neyts, oficjalnie zamknięto tymczasowo negocjacje w czterech obszarach negocjacyjnych: "Energia", "Środowisko", "Prawo spółek" oraz "Swobodny przepływ towarów".

styczeń 2002, Bruksela-Warszawa
Rozpoczęły się prace przygotowawcze nad tekstem Traktatu Akcesyjnego. W początkowej fazie prac polegającej na przygotowaniu tablic adaptacyjnych po stronie unijnej brała udział Komisja Europejska, a po stronie polskiej - Ministerstwo Spraw Zagranicznych we współpracy z Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej. Pracami po stronie polskiej kierował Główny Negocjator Jan Truszczyński.

29 stycznia 2002, Warszawa
Prezes Rady Ministrów Zarządzeniem nr 12 powołał Międzyresortowy Zespół do opracowania projektów i wniosków w sprawie niezbędnych działań w obszarze "Rolnictwo". Przewodniczącym Zespołu został podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Jerzy Plewa.

30 stycznia 2002 Bruksela
Komisja Europejska opublikowała dwa dokumenty poświęcone finansowym warunkom rozszerzenia Unii Europejskiej, których celem było określenie wspólnych stanowisk negocjacyjnych Unii Europejskiej w obszarach negocjacyjnych "Rolnictwo", "Polityka regionalna i koordynacja instrumentów polityki strukturalnej" oraz "Finanse i budżet": "Wspólne ramy finansowe negocjacji akcesyjnych na lata 2004-2006" oraz "Rozszerzenie a rolnictwo: udane włączenie nowych państw członkowskich do Wspólnej Polityki Rolnej".

14 marca 2002, Warszawa
Prezes Rady Ministrów Zarządzeniem nr 31 powołał Międzyresortowy Zespół do opracowania projektów i wniosków w sprawie niezbędnych działań w obszarach: "Finanse i budżet", "Rolnictwo" oraz "Polityka regionalna" pod przewodnictwem Głównego Negocjatora Jana Truszczyńskiego. Nowy Zespół zastąpił poprzedni Międzyresortowy Zespół kierowany przez Jerzego Plewę.

10 czerwca 2002, Luksemburg
Podczas dziewiątej sesji ministerialnej Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej dokonano oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w sześciu obszarach negocjacyjnych: "Podatki", "Swobodny przepływ osób", "Swobodny przepływ kapitału", "Instytucje" "Polityka transportowa" oraz "Rybołówstwo". Delegacji polskiej przewodniczył Minister Spraw Zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz, a stronę unijną reprezentował przedstawiciel prezydencji UE Minister Spraw Zagranicznych Hiszpanii Josep Pique.

1 października 2002, Bruksela
Odbyła się dziesiąta sesja ministerialna Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej z udziałem delegacji polskiej pod przewodnictwem Sekretarz Stanu do Spraw Europejskich Danuty Hübner. Strona polska i unijna, reprezentowana przez przedstawiciela prezydencji UE Ministra Spraw Zagranicznych Danii Per Stig Moellera, dokonały oficjalnego tymczasowego zamknięcia negocjacji w dwóch obszarach: "Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne" oraz "Polityka regionalna i koordynacja instrumentów strukturalnych".

9 października 2002, Bruksela
Komisja Europejska opublikowała przedostatnie oceny postępów kandydatów na drodze do członkostwa w Unii Europejskiej w formie Raportów okresowych. Orzekła w nich, że dziesięć przystępujących państw - Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia i Węgry - spełniają kryteria polityczne członkostwa i spełnią do początków 2004 roku kryteria ekonomiczne i prawne. Ostatnie oceny Komisja Europejska ma opublikować w lipcu 2003 roku.

4, 12 i 26 listopada 2002, Bruksela
Odbyły się trzy rundy negocjacji w nowej formule przewidzianej w ostatnim etapie rokowań akcesyjnych. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele prezydencji Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej oraz rządu RP. Celem pierwszego spotkania było ustalenie trybu i porządku prac zmierzających do zakończenia negocjacji. Omówiono wszystkie do tej pory niewyjaśnione zagadnienia negocjacyjne z obszarów, w których rokowania nie zostały jeszcze zamknięte ("Polityka konkurencji", "Rolnictwo"), oraz w obszarach, w których negocjacje zostały tymczasowo zamknięte ("Podatki", "Środowisko"). Poruszono także sprawy związane z pakietem finansowym ("Finanse i budżet", "Rolnictwo"). Podczas drugiej rundy rokowań omówiono pozostające do uzgodnienia sprawy z zakresu obszarów negocjacyjnych "Finanse i budżet", "Polityka konkurencji" oraz "Sprawy inne" (31 obszar negocjacyjny). Podczas trzeciego spotkania przedstawiciel duńskiej prezydencji UE zaprezentował nową ofertę finansową przygotowaną we współpracy z Komisją Europejską.

2 i 9 grudnia 2002, Bruksela
Podczas czwartej sesji negocjacyjnej w nowej formule omówiono zagadnienia z zakresu obszarów negocjacyjnych "Budżet i finanse" oraz "Rolnictwo". Strona polska ustosunkowała się do propozycji prezydencji duńskiej zaprezentowanej na trzeciej sesji rokowań w dniu 26 listopada. Piąta, ostatnia, tura rokowań odbyła się na szczeblu ministerialnym. Strona polska przedstawiła priorytety Polski w ostatniej fazie rokowań. Polska była reprezentowana przez delegację pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych Włodzimierza Cimoszewicza. Na czele delegacji Unii Europejskiej stali przedstawiciel prezydencji UE Minister Spraw Zagranicznych Danii Per Stig Moeller oraz przedstawiciel Komisji Europejskiej - Komisarz do Spraw Rozszerzenia Gunter Verheugen.

5 grudnia 2002, Warszawa
Sejm podjął uchwałę w sprawie integracji Polski z Unią Europejską, wzywającą rząd do twardych negocjacji w ostatniej fazie negocjacji z Unią Europejską.

12 grudnia 2002, Kopenhaga
Po intensywnej rundzie negocjacyjnej na najwyższym szczeblu, przewidzianej tylko dla Polski, dokonano ostatecznych ustaleń w rokowaniach akcesyjnych między Polską a państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Rząd polski reprezentowała delegacja pod przewodnictwem Premiera Leszka Millera.

13 grudnia 2002, Kopenhaga
Podczas tego historycznego wydarzenia Rada Europejska zatwierdziła wynik rokowań akcesyjnych z dziesięcioma państwami kandydującymi do członkostwa w Unii Europejskiej: Cyprem, Czechami, Estonia, Litwą, Łotwą, Maltą, Polską, Słowacja, Słowenią i Węgrami. Na posiedzeniu Rady Europejskiej z udziałem szefów państw i rządów państw członkowskich i kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej dokonano ostatecznego zamknięcia negocjacji we wszystkich obszarach negocjacyjnych.

W tym dniu Unia Europejska i państwa przystępujące przyjęły także wspólną deklarację "Jedna Europa" o kontynuacji, otwartości i nieodwracalności procesu rozszerzenia. Będzie ona stanowić załącznik do końcowego aktu Traktatu Akcesyjnego. W deklaracji państwa orzekły, iż celem jest powitanie Bułgarii i Rumunii jako nowych członków w Unii Europejskiej w 2007 roku.

PRZYJĘCIE TRAKTATU AKCESYJNEGO

19 lutego 2003, Bruksela
Komisja Europejska pozytywnie zaopiniowała projekt Traktatu Akcesyjnego o przystąpieniu dziesięciu nowych państw, w tym Polski, do Unii Europejskiej.

marzec 2003, Bruksela - Warszawa
Do lutego 2003 roku państwa przystępujące do Unii Europejskiej zgłaszały uwagi do projektu Traktatu Akcesyjnego, dotyczące korekt technicznych, opuszczeń i uwag o charakterze prawno-językowym. W marcu zakończyły się prace lingwistyczne nad tłumaczeniem projektu Traktatu Akcesyjnego na 22 języki, które wkrótce będą obowiązywać w Unii Europejskiej. Ze strony Unii prace prowadziła specjalna grupa robocza do spraw redagowania Traktatu przy Radzie Unii Europejskiej. Tworzyli ją przedstawiciele 15 państw członkowskich, wspomagani przez pracowników Sekretariatu Generalnego Rady UE oraz ekspertów Komisji Europejskiej. Po stronie polskiej prace prowadziły dwa zespoły, resortowy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz międzyresortowy, pod kierunkiem Głównego Negocjatora Jana Truszczyńskiego.

8 kwietnia 2003, Warszawa
Rada Ministrów RP w drodze uchwały udzieliła zgody na podpisanie przez Polskę Traktatu Akcesyjnego, którego projekt został wcześniej poddany konsultacjom międzyresortowym.

9 kwietnia 2003, Strasburg
Parlament Europejski wyraził aprobatę dla projektu Traktatu Akcesyjnego, przez co wyraził swoje poparcie dla przyjęcia Polski i pozostałych dziewięciu państw kandydujących do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 roku.

14 kwietnia 2003, Bruksela
Rada Unii Europejskiej ostatecznie zatwierdziła projekt Traktatu Akcesyjnego. Był to ostatni pod stronie Unii Europejskiej krok poprzedzający podpisanie Traktatu Akcesyjnego.

16 kwietnia 2003, Ateny
Nastąpiło uroczyste podpisanie Traktatu Akcesyjnego przez przedstawicieli 25 państw - 15 państw członkowskich i 10 kandydujących do członkostwa, które tym samym stały się państwami przystępującymi do Unii Europejskiej. Od momentu podpisania Traktu Akcesyjnego przyszłe państwa członkowskie bowiem uzyskały status "aktywnych obserwatorów", który upoważnia je do uczestnictwa w pracach Rady Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego z prawem zabierania głosu, ale bez prawa weta i udziału w głosowaniach. Pod Traktatem Akcesyjnym po stronie polskiej złożyli podpis: Premier Leszek Miller, Minister Spraw Zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz oraz Sekretarz Stanu do Spraw Europejskich Danuta Hübner.

17 kwietnia 2003, Warszawa
Sejm podjął uchwałę w sprawie trybu wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, zarządzając ogólnokrajowe referendum w tej sprawie, które odbędzie się w Polsce w dniach 7-8 czerwca 2003 roku.

AKCESJA

kwiecień 2003 - kwiecień 2004, Unia Europejska
Ratyfikacja Traktatu Akcesyjnego w 15 państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz 10 państwach przystępujących.

7-8 czerwca 2003, Polska
odbyło się ogólnokrajowe referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

1 maja 2004
Polska została państwem członkowskim Unii Europejskiej.

oprac. Agnieszka Biegaj, Zespół Pełnomocnika Rządu ds. Przygotowań do Negocjacji Akcesyjnych