W dniu 20 września 2011 r. przed Trybunałem EFTA odbyła się z udziałem Pełnomocnika Polski rozprawa w sprawie E-1/11.

Wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie E-1/11 został złożony przez norweski organ właściwy do rozpatrywania odwołań w sprawach dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych.

Wniosek ten dotyczy wykładni dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Podstawą wniosku było toczące się przed norweskim organem właściwym do rozpatrywania odwołań w sprawach dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych odwołanie wniesione przez obywatelkę Bułgarii. Zaskarżyła ona decyzję, zgodnie z którą odmówiono jej uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu lekarza w Norwegii, pomimo iż przedstawiła wszystkie dokumenty, które z godnie z art. 23 dyrektywy gwarantują automatyczne uznanie kwalifikacji na podstawie tzw. praw nabytych.

Stanowisko na rozprawie przedstawili Norwegia, Czechy, Polska, Urząd Nadzoru EFTA oraz Komisja Europejska.

Przedstawicielka Norwegii skoncentrowała się w swoim wystąpieniu na kwestii dopuszczalności sprawy. Zdaniem Norwegii, organ, który skierował wniosek do Trybunału nie był do tego uprawniony, gdyż nie jest sądem ani trybunałem, o których mowa w art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA o utworzeniu Urzędu Nadzoru EFTA oraz Trybunału Sprawiedliwości. Odnosząc się do merytorycznej części wniosku, Pełnomocnik Norwegii argumentowała, że w przypadku, gdy wnioskodawca wykazał się niewystarczającymi kwalifikacjami do wykonywania zawodu lekarza, państwo przyjmujące może odmówić mu uznania tych kwalifikacji albo wydać ograniczone prawo wykonywania zawodu, pomimo, że spełnia wszystkie wymogi formalne określone w art. 23 dyrektywy 2005/36/WE.

Obecni na rozprawie Pełnomocnicy Czech, Urzędu Nadzoru EFTA oraz Komisji Europejskiej odnieśli się przede wszystkim do merytorycznej części wniosku o wydanie opinii doradczej. Wskazali na automatyczny charakter uznania kwalifikacji osób, którym zgodnie z art. 23 dyrektywy 2005/36/WE przysługują prawa nabyte do wykonywania zawodu lekarza. Ponadto podkreślili, że kontrola uprawnień osób powołujących się na art. 23 dyrektywy może mieć wyłącznie charakter formalny i powinna się ograniczać do potwierdzenia, że wnioskodawca przedstawił wszystkie, określone w dyrektywie dokumenty.

Pełnomocnik Polski podzieliła stanowisko przedstawione przez Czechy, Urząd Nadzoru EFTA oraz Komisję Europejską. Ponadto Pełnomocnik zwróciła szczególną uwagę na niedopuszczalność przeprowadzania kontroli kwalifikacji wnioskodawcy spełniającego formalne wymagania określone w art. 23 dyrektywy 2005/36/WE. Podkreśliła również, że ewentualna kontrola znajomości języka państwa przyjmującego możliwa jest dopiero po uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu, na co wskazuje art. 53 dyrektywy.

Stanowisko Polski na rozprawie przedstawiła Pani Dorota Lutostańska, główny specjalista w Departamencie Prawa Unii Europejskiej Ministerstwa Spraw Zagranicznych.