Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht) określił realizację Unii Gospodarczej i Walutowej poprzez wprowadzenie wspólnej waluty w krajach zakwalifikowanych do UGiW. W grudniu 1995 r. Rada Europejska uzgodniła nazwę nowej waluty "Euro" i potwierdziła jej wprowadzenie z dniem 1 stycznia 1999 roku.

Przez pierwsze trzy lata była to waluta niematerialna, stosowana jedynie w transakcjach bezgotówkowych. W dniu 1 stycznia 2002 r. euro pojawiło się w obrocie gotówkowym, zastępując banknoty i monety walut krajowych.

Symbolem euro jest grecka litera epsilon przecięta dwiema równoległymi liniami. Z jednej strony znak ten przypomina o antycznych korzeniach cywilizacji europejskiej, jest symbolem zintegrowania naszego kontynentu i kojarzy się ze stabilnością. Z drugiej nawiązuje do innych głównych walut świata (funta szterlinga, dolara amerykańskiego i japońskiego jena). Ukryta w piktogramie litera "E" pochodzi od nazwy naszego kontynentu.

Jedno euro składa się ze 100 centów. Jest prawnym środkiem płatniczym w 17 państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także w ich departamentach i terytoriach zamorskich oraz na wyspach należących do krajów strefy euro lub z nimi stowarzyszonych. Ponadto na podstawie oficjalnej umowy ze Wspólnotą Europejską euro stosują też Monako, San Marino i Watykan oraz nieformalnie - Andora, Czarnogóra i Kosowo.

Więcej informacji:

• Banknoty i monety euro, Komisja Europejska
• Portal NBP poświęcony euro
• Euro, Europejski Bank Centralny