W dniu 9 września br. przed Sądem Unii Europejskiej w Luksemburgu odbyła się rozprawa w sprawie T-576/08 Niemcy przeciwko Komisji.

Skarga została wniesiona przez Niemcy w dniu 23 grudnia 2008 r. W skardze  Niemcy wniosły o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmującego plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie.

Według strony skarżącej rozporządzenie to pozbawione jest podstawy prawnej w prawie wspólnotowym. Wydano je wprawdzie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, którego podstawę prawną stanowią z kolei postanowienia dotyczące wspólnej polityki rolnej Wspólnoty (art. 36 i 37 TWE w związku z art. 33 TWE), jednak nie spełnia ono sformułowanych tamże wymogów.

Pierwotnie, zdaniem Niemiec, uchwalanie tego planu stanowić miało dodatkową kompetencję w zakresie wspólnej polityki rolnej przyznaną zasadniczo dla umożliwienia wykorzystania istniejących zapasów interwencyjnych w celach społecznych. Od wielu lat plan ten realizowany był jednak w drodze zakupów żywności na rynku, gdyż ze względu na reformę wspólnej polityki zewnętrznej zapasy interwencyjne praktycznie nie istniały. Strona skarżąca uważa, iż plan ten stanowi obecnie jedynie pozbawione podstawy prawnej narzędzie służące realizacji polityki społecznej Wspólnoty (zasada kompetencji powierzonych).

Ze względu na znaczenie sprawy dla możliwości realizacji programów pomocy żywnościowej w Polsce, Rząd Polski zdecydował się na przyłączenie się do sprawy w charakterze interwenienta po stronie Komisji. W uwagach interwenienta Polska zajęła stanowisko, iż skarga Niemiec jest niedopuszczalna, gdyż w istocie zmierza do podważenia procedur i zasad ustanawiania rocznego planu dostaw przewidzianego przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92 z dnia 29 października 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie. Polska przedstawiła też uwagi w przedmiocie zgodności zaskarżonego rozporządzenia z art. 27 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz z celami wspólnej polityki rolnej.

W wystąpieniu na rozprawie Pełnomocnik Polski podtrzymał stanowisko przedstawione na etapie pisemnym oraz dodatkowo wskazał na kilka dodatkowych aspektów. Przede wszystkim zwrócił uwagę, iż Komisja, jako instytucja zarządzająca wspólną polityką rolną, ma duży margines swobody przy interpretacji pojęć ogólnych, których błędną wykładnię zarzuca skarżąca. Niezależnie od powyższego, Pełnomocnik Polski odniósł się do współczesnego rozumienia celów wspólnej polityki rolnej. W szczególności wykazał, iż Niemcy niesłusznie zawężają interpretację tych celów, głównie aby następnie móc kwestionować zgodność zaskarżonego rozporządzenia z tak wąsko interpretowanymi celami. Pełnomocnik Polski opowiedział się za taką interpretacją celów  wspólnej polityki rolnej, która będzie uwzględniała zmiany sytuacji społeczno-gospodarczej, w tym akcesję nowych państw do UE w 2004 i 2007 r.

W rozprawie brali również udział pełnomocnicy reprezentujący: Komisję Europejską, Niemcy, Szwecję oraz Hiszpanię. Po stronie Niemiec opowiedziała się Szwecja, po stronie Komisji obok Polski stanęła Hiszpania.

Po wystąpieniach pełnomocników rozpoczęła się godzinna sesja pytań ze strony Sędziów Sądu Unii Europejskiej. Pytania kierowane były głównie do pełnomocników Niemiec i Komisji; koncentrowały się przede wszystkim wokół kwestii rozumienia ogólnych pojęć zaskarżonego rozporządzenia, takich jak „tymczasowa niedostępność” oraz „niezbędność”.

Na rozprawie stanowisko Polski prezentował Pan Bogusław Majczyna – zastępca dyrektora w Departamencie Prawa Unii Europejskiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.