W dniu 19 marca br. w godz. 10.30 – 12.00 odbyła się rozprawa przed Trybunałem Sprawiedliwości WE w Luksemburgu w sprawie C-567/07 Woningstichting Sint Servatius, w której Polska przedstawiła swoje stanowisko na piśmie. Stronę polską na rozprawie reprezentował przedstawiciel Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej – Piotr Kucharski, starszy specjalista w Departamencie Prawa UE.

Sprawa C-567/07 Woningstichting Sint Servatius została wszczęta na wniosek sądu niderlandzkiego, który wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości WE o rozstrzygnięcie kwestii, czy wymóg uzyskania przez podmioty prywatne prowadzące działalność w zakresie budownictwa socjalnego (w przedmiotowej sprawie – Fundacja Woningstichting Sint Servatius) od władz publicznych (niderlandzkiego ministra ds. budownictwa) zezwolenia na dokonanie inwestycji budowlanych w innym państwie członkowskim stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału oraz czy wymóg ten może być uzasadniony koniecznością realizacji interesów systemu mieszkalnictwa państwa członkowskiego i zapewnienia efektywności jego finansowania.

Polska uznała, że sprawa C-567/07 jest istotna dla państw członkowskich, gdyż Trybunał Sprawiedliwości WE będzie rozważał kwestie zakresu dopuszczalnych ograniczeń podstawowych swobód traktatowych przyjmowanych przez państwa członkowskie w celu wspierania działalności podmiotów prywatnych w sektorze budownictwa socjalnego. Na rozprawie Polska podtrzymała wszystkie zarzuty i argumenty zaprezentowane w procedurze pisemnej, a także odniosła się do argumentacji podniesionej w trakcie postępowania przez Komisję WE. W szczególności Polska ponownie wskazała, że wymóg uzyskania od władz państwa członkowskiego zezwolenia na prowadzenie działalności w innym państwie członkowskim przez przedsiębiorstwo, które prowadzi działalność w zakresie w sektorze mieszkalnictwa socjalnego i korzysta w związku z tym ze środków publicznych, może stanowić ograniczenie swobody przepływu kapitału i swobody zakładania przedsiębiorstw. Jednakże wspieranie budownictwa mieszkaniowego oraz zabezpieczenie prawidłowego wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na finansowanie tej działalności stanowi ochronę jednego z podstawowych wymogów interesu publicznego. Na tej podstawie państwo członkowskie może wprowadzać ograniczenia podstawowych swobód traktatowych koniecznych do skutecznego realizowania ww. celu.

Zainteresowanie sędziów na rozprawie skupiło się głównie na uszczegółowieniu ram prawnych regulacji niderlandzkich odnośnie udzielania przez niderlandzki skarb państwa pomocy finansowej na rzecz podmiotów prywatnych i prowadzenia przez te podmioty działalności w zakresie budownictwa socjalnego. Stąd pytania sędziów kierowane były przede wszystkim do pełnomocników Fundacja Woningstichting Sint Servatius oraz Rządu Niderlandów.

W rozprawie wzięli także udział przedstawiciele Rządów Niderlandów i Irlandii, których stanowiska były zbieżne ze stanowiskiem Polski, a także przedstawiciele Fundacji Woningstichting Sint Servatius oraz Komisji WE, którzy zaprezentowali odmienne stanowisko od państw członkowskich.

Sąd nie określił na rozprawie daty ogłoszenia wyroku w sprawie.