11 marca 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-522/08 Telekomunikacja Polska S.A., dotyczącej pytania prejudycjalnego zadanego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pytanie dotyczyło interpretacji przepisów dyrektyw o łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej 2002/21/WE, dyrektywy o dostępie 2002/19/WE, dyrektywy o zezwoleniach 2002/20/WE oraz dyrektywy o usłudze powszechnej 2002/22/WE) –  sąd krajowy powziął wątpliwość, czy dyrektywy te nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, zakazującemu uzależniania zawarcia umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług lub nabycia urządzenia u określonego dostawcy (art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

Rząd RP zajął stanowisko, w którym wskazał na negatywny dla użytkowników końcowych wpływ praktyk polegających na uzależnianiu zawarcia umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług. Podkreślił, że przepisy dyrektywy ramowej wymagają, by użytkownicy czerpali maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość usług oraz by zapewniony został wysoki poziom ochrony konsumentów w ich relacjach z dostawcami. Rząd RP wskazał również, iż ochrona użytkowników końcowych, w tym konsumentów jest celem o znaczeniu równym konkurencyjności, tak więc państwa członkowskie mogą nałożyć obowiązki i ograniczenia również za pomocą przepisów ogólnych.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że przepisy krajowe, które zakazują przedsiębiorstwu, w celu ochrony użytkowników końcowych, uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług, nie są zabronione przez dyrektywę ramową i dyrektywę o usłudze powszechnej. Trybunał Sprawiedliwości podzielił tym samym stanowisko Rządu RP.

Trybunał Sprawiedliwości uznał jednak, iż regulacje prawodawstwa europejskiego w dziedzinie ochrony konsumentów, w szczególności dyrektywa 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które poza pewnymi wyjątkami i nie biorąc pod uwagę specyficznych okoliczności danego wypadku, zakazują składania konsumentowi przez sprzedawcę jakichkolwiek ofert wiązanych. Odnosząc się do obowiązków państwa członkowskiego i sądu krajowego związanych ze stosowaniem dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, w sytuacji, gdy nie upłynął termin jej wdrożenia, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym, Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, iż sporne w postępowaniu przed sądem krajowym decyzje zostały wydane przed upływem terminu transpozycji wspomnianej dyrektywy 2005/29. Dyrektywa ta ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym dopiero po tej dacie, to jest po dniu 12 grudnia 2007 r.

Rząd RP rozważy możliwość notyfikacji art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne w trybie art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/29, który upoważnia państwa członkowskie do utrzymania przepisów krajowych o charakterze bardziej restryktywnym niż przewidziane dyrektywą 2005/29/WE. Zgodnie z art. 3 ust. 5 dyrektywy, przez okres sześciu lat od 12 czerwca 2007 r. państwa członkowskie mogą w dziedzinie zbliżonej przedmiotową dyrektywą nadal stosować przepisy krajowe o charakterze bardziej restryktywnym lub nakazowym niż dyrektywa, służące wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji.